De Thaise Muizenval, in drie episodes, is vanaf 5 oktober (2026) te lezen. U kunt via deze website link de eerste twee delen (hoofdstukken) lezen. Onderaan het tweede deel staan de voorwaarden om het complete verhaal te kunnen lezen.
Het is een tragisch fictieverhaal. In het echte leven is het echter vaak geen fictie, maar harde werkelijkheid. Veel oudere, eenzame mannen – en soms ook vrouwen – trappen in zo’n muizenval.
Eerste episode: Birmingham
DEEL I
Jeffrey Baxter was een stoere weduwnaar uit Birmingham met 69 jaar op zijn teller. Zeker niet onbemiddeld; hij zat er warmpjes bij, zoals de volksmond dat pleegt te zeggen. Dat had hij niet uitsluitend te danken aan zijn eigen noeste arbeid, maar vooral aan de erfenis en de schadevergoeding die hij had ontvangen na het tragische overlijden van zijn vrouw Betsy.
Echt lang had hij niet getreurd. Hun kinderloze huwelijk was, zoals zo vaak bij langlopende relaties, geëvolueerd tot een verstandshuwelijk. Ieder ging zijn eigen weg. De erotiek tussen hen beiden was al lang verdampt en veranderd in een soort broer-zusrelatie.
In zijn stamkroeg, The Roebuck, was hij een graag geziene gast. Niet omdat hij royaal met zijn geld omsprong — neen, dat zeker niet, trakteren deed hij uitsluitend op zijn verjaardag, maar omdat hij ongelooflijk goed kon vertellen over zijn reizen en avonturen in het buitenland. Avonturen waar hij in werkelijkheid nooit of zelden was geweest. Het waren de verhalen van zijn overleden vrouw Betsy die hij zich eigen had gemaakt en fantasierijk had aangedikt.
Na een paar pinten Guinness begon hij steevast te vertellen over zijn avontuurlijke reizen, en al snel vormde zich dan een kring van luisteraars om hem heen die geboeid aan zijn lippen hingen. Bijna dagelijks was hij in The Roebuck te vinden, niet alleen om te drinken, maar ook om te eten, want koken was absoluut niet zijn ding. Snel een paar eieren in de pan met een stuk brood erbij, of een diepvrieslasagne opwarmen in de microgolfoven — de magnetron, voor de Nederlanders — was het hoogst haalbare. Soms reed hij ook gewoon langs een fastfoodrestaurant.
Zijn eet- en drinkgewoonten hadden zich in de loop der jaren vertaald in flink overgewicht. Nee, hij was beslist 'moeders mooiste' niet en hij wist donders goed dat vrouwen niet voor zijn uiterlijke charmes zouden vallen. Dat hij welgesteld was, kon niemand aan hem afzien. Zijn uiterlijk was behoorlijk onverzorgd, vooral zijn kleding. Dit was deels opzet; zo hield hij de golddiggers mooi op afstand. Tot nu toe had die tactiek prima gewerkt … tot op een dag.
DEEL II
Niemand in de pub wist van zijn fortuin. Alleen Daisy, de barvrouw, vermoedde het wel, aangezien ze ooit bevriend was geweest met zijn echtgenote.
Het was een vrijdagavond en er heerste een gezellige sfeer in The Roebuck. Jeffrey nam plaats aan een tafel voor vier personen en bestelde bij Daisy een steak met friet, sla en natuurlijk een grote Guinness. Hij keek even rond. Enkel wat stamgasten waren al aanwezig. Ze knikten naar hem, hij knikte terug en at rustig verder.
Ineens werd er zachtjes op zijn tafel geklopt. Jeffrey keek op en kon zijn ogen bijna niet geloven. Daar stond John Masson, een oude pubmakker die hij zeker in geen vijf jaar had gezien sinds die na zijn scheiding naar Thailand was geëmigreerd. Jeffrey had het altijd erg jammer gevonden dat zijn kameraad destijds naar het vreemde buitenland was vertrokken.
"Mag ik even bij je komen zitten, Jeffrey?" vroeg John.
"Dat meen je niet!" riep Jeffrey enthousiast. Hij sprong overeind en omarmde zijn boezemvriend kameraadschappelijk. "Natuurlijk John, natuurlijk! Kom, schuif bij!"
"Ik ben niet alleen," opperde John, waarna hij zijn Thaise vrouw Sunee en haar zus Tukta voorstelde.
"Geen probleem, kom, zet jullie erbij!"
Jeffrey riep direct naar Daisy om aan John en zijn twee ‘vrouwen’ te vragen wat ze wilden drinken. Dat was absoluut niets voor hem, en al helemaal niet op een gewone vrijdag, want het was immers nog lang niet zijn verjaardag. Het was puur de grote vreugde, omdat 'den John' na al die jaren plotseling weer was opgedoken op de plek waar ze vroeger samen zoveel liters bier hadden gedronken.
John, zijn vrouw en zijn schoonzus schoven aan. Een fractie van een seconde keek Jeffrey in de ogen van Johns schoonzus Tukta. Er ging een vreemde rilling door hem heen, een gevoel dat hij niet meer had ervaren sinds hij als jonge snaak voor het eerst verliefd was geworden.
John vertelde honderduit over zijn ervaringen in Thailand, en Jeffrey praatte hem bij over zijn leven in Birmingham: de tragische dood van Betsy en het feit dat hij nu een eenzame weduwnaar was. Bij die laatste woorden keek hij Tukta betekenisvol aan, die hem met een blik vol medelijden aankeek.
Nu moest die eenzaamheid van hem wel met een korreltje zout worden genomen. Oké, hij was weduwnaar, maar de praktische kant van het alleen zijn deerde hem hoegenaamd niet. Hij genoot met volle teugen van zijn vrijgezellenbestaan en zou het voor geen goud ter wereld willen inruilen. Dat was altijd zijn motto geweest.
Jeffrey was echter een geboren manipulator. Mede daardoor was hij in zijn vroegere beroep als verzekeringsagent altijd een uitblinker geweest. Hij kon potentiële klanten polissen aansmeren waar ze zich blauw aan betaalden, wat hem destijds schitterende verkoopresultaten en flinke bonussen had opgeleverd. Maar dat geheel terzijde.
Het liep al tegen één uur 's nachts toen de bel voor de laatste ronde klonk. Jeffrey moest vlug iets bedenken; hij wilde Tukta koste wat kost nogmaals zien. Ineens kreeg hij een lumineus, hoewel kostbaar idee.
"John, we zien elkaar toch hopelijk snel weer?"
Hij zag twijfel in de ogen van zijn vriend. "Ik weet het nog niet zo net, Jeffrey, maar we …"
"Niets te maken!" Ik trakteer jullie morgenavond in restaurant 'The Coconut Tree '. ."
John keek hem met grote ogen aan. "Maar dat is een van de duurste en beste restaurants van Birmingham, meen je dat echt?"
"Jazeker, potverdorie! Ik heb je in geen vijf jaar gezien. Je was en bent nog altijd mijn beste vriend; je bent als een broer voor mij."
Toen Sunee de woorden ‘beste en duurste restaurant’ hoorde, stootte ze haar man direct met haar elleboog aan en knikte ze enthousiast ja in de richting van Jeffrey.
Jeffrey wist dat zijn plan was geslaagd. Het zou hem waarschijnlijk een flinke duit kosten, maar dat vond hij in dit geval geen probleem. Gierig was hij niet echt; als hij het nut ergens van inzag, wilde hij er best wat ponden aan spenderen. Alleen gebeurde dat zelden. Verder leefde hij zuinig en besteedde hij zijn geld, buiten zijn cafébezoeken om, louter aan het hoognodige. Het doel van het geplande etentje was simpel: Tukta het hof maken en zien hoever hij kon gaan. Als ervaren verkoper voelde hij aan dat het wel zou lukken.
Lees vooral verder, want dit is nog maar het begin van een bijzonder spannend en tragisch verhaal. Hoewel het fictie is, komt de werkelijkheid soms akelig dichtbij. Vooral oudere mannen, maar ook welgestelde oudere dames, kunnen er een belangrijke les uit trekken.
Ontdek onderaan onze speciale voorwaarden, exclusief voorbehouden aan onze trouwe lezers.