De Raven van Wall Street uitgegeven op 11-11-2020, herbewerkt op 10-10-2026   

Lees hier de beginpagina's.  

Waarom niet?

Antwerpen, een avond in december 1985.
Joost Lebois had net een zware werkdag achter de rug. Toch besloot hij om nog eventjes naar Taverne Richelieu aan de Tenierplaats in het centrum van Antwerpen te gaan voor een afzakkertje. Zijn collega en vriend Peter Huysmans zat daar ook al aan een biertje.

"Wat drink je, Joost?", vroeg Peter toen hij hem zag binnenkomen.
"Ik zie dat je het nodig hebt. Je ziet er vermoeid uit. Zware dag gehad, zeker?"
"Kun je wel zeggen, Peter. Problemen met het programmeren van een robotcreatie. Het is uiteindelijk nog in orde gekomen, maar bestel maar een koude Duvel voor me."

Joost werkte als ingenieur voor een bedrijf dat software ontwikkelde voor industriële, machinale robottoepassingen, onder andere voor de autoassemblage. Peter runde een soortgelijk bedrijf, gericht op de automatisering van huishoudelijke en aanverwante toepassingen. Als eigen baas en bedrijfsleider hield Peter zich voornamelijk bezig met het commerciële gedeelte.

"Excuseer me, Joost," zei Peter met een glimlach, "maar ik zal het voor de zoveelste keer vragen: kom toch bij mij werken als hoofdingenieur. Waarom niet?"
"Luister, Peter," antwoordde Joost, "ik zal het je ook voor de zoveelste keer zeggen: neen. En je weet best waarom."

Joost wilde niet als ondergeschikte werken voor een goede vriend; daar kwam alleen maar herrie van. Bovendien focuste hij zich liever op de robotisering van industriële machines dan op koffiezetapparaten, om het even simplistisch uit te drukken.

Bij zijn huidige werkgever, Antwerp Robot Creation (ARC), was Joost hoofdingenieur met een behoorlijk salaris. Hij was er zowat de onbenoemde co-CEO. Daarvoor had hij gewerkt bij MSD, Bull, Barco en Wang, waar hij enorm veel ervaring had opgedaan. Op dit moment was hij volop bezig met de ontwikkeling van elektronische spraaktechnologie. Die droom wilde hij verwezenlijken in een eigen bedrijf – bij voorkeur samen met zijn vriend Peter.
Na enkele consumpties keek Joost zijn vriend aan. "Peter, als je toch zo graag met mij wil samenwerken, laat ons dan een eigen zaak op poten zetten. Jij bent goed in commerciële zaken en boekhouding, en je kunt programmeren. Ik sta in voor de technische ontwikkeling, jij voor het commerciële gedeelte en de productie. Wat denk je?"

"Oei, vriend," lachte Peter terughoudend. "Ik heb mijn eigen bedrijf dat behoorlijk draait. Waarom zou ik dat zomaar opgeven?"
"Dit is de grote toekomst," drong Joost aan. "Alles wordt geautomatiseerd. Mensenhanden worden vervangen door machines en bevelen worden straks auditief aan robots gegeven. Ik zie daar een goudmijn in."
"Je theorie is goed, maar die plannen kosten gigantisch veel geld. Heb jij dat? Ik niet, het zit allemaal vast in mijn bedrijf."
"Dus je bent in principe akkoord, Peter, als we een financiële oplossing vinden?"
"Ja en neen... daar moet heel goed over worden nagedacht."
"Jij bent accountant," zei Joost. "Maak een financieel plan op, geheel vrijblijvend."

Peter dacht even na. "Oké. Gewoon een correct berekend financieel investeringsplan, meer niet. Bel je me nog? Wat denk je van volgende week woensdagavond rond zes uur, na het werk, hier in Taverne Richelieu? Maar maak je geen te grote illusies: je enthousiasme zal wel afkoelen als je het kostenplaatje ziet."
"Dit zullen we dan wel zien, dus afgesproken, tot woensdagavond dan, Ik ben benieuwd. " zei Joost.

Ze dronken nog enkele Duvels, wisselden van gedachten en discussieerden verder over de plannen. Joost verkeerde in een staat van euforie, terwijl Peter gereserveerd bleef.

Later, op de bus op weg naar huis, dacht Joost diep na over zijn eigen voorstel. Het is en blijft een gewaagde onderneming, We zien volgende week wel bij het bestuderen van Peters financiële planning of het haalbaar is of niet. En zo niet... tja, dan was het maar wishful thinking.

De volgende dinsdag krijgt Joost Lebois op het werk een telefoontje van Peter Huysmans.
"Joost, het is om je te waarschuwen dat we het een week moeten uitstellen. Ik heb het razend druk gehad, met andere woorden: geen tijd om de berekening compleet in orde te maken. Vast en zeker volgende week woensdag! Ik zal er dit weekend werk van maken. Maak jij ook eens een berekening, dan kunnen we ze vergelijken?"
"Oké Peter, een week later is hoegenaamd geen probleem," antwoordde Joost. " en ik zal ook eens uitrekenen wat ik in gedachten heb. Ik heb trouwens toevallig een interessant gebouw gevonden in de Wilrijkse industriezone Terbekehof, vlak naast een braakliggende uitbreidingszone. Je weet maar nooit. Ik ga er straks naartoe, vermoedelijk met Niels, want ik heb al een afspraak met de makelaar.
Nog een extra goed nieuwsje: Niels Willems, onze CEO, wil eventueel mee-investeren als we een sluitend financieel en commercieel plan kunnen voorleggen."
"Joost, je bent de huid van de beer al aan het verkopen voordat hij geschoten is," temperde Peter hem. "Eerst de financiële mogelijkheden onderzoeken! Maar goed, om je wat moed te geven: ik zie er intussen zelf ook wel iets in."

 

Die veranderde zienswijze van Peter over zijn droomproject gaf Joost extra energie.
Na de middag vroeg Joost aan Niels om met hem naar het pand in Wilrijk te gaan kijken. Niels stemde toe en samen reden ze naar de industriezone, waar de makelaar hen al opstond te wachten.
Na een grondige rondleiding dacht Joost bij zichzelf: dit is precies wat ik zoek. Het pand beschikte over grote, ruime en modern ingerichte kantoren. Hij mocht zijn enthousiasme echter niet laten merken; dat zou de prijs alleen maar opdrijven. Niels begreep het spelletje gelukkig ook en begon kritische vragen en opmerkingen te maken, zonder te overdrijven.

Uiteindelijk kwam de doorslaggevende vraag:
"Wat is de prijs?"
"Veertien miljoen Belgische frank," antwoordde de makelaar. (Omgerekend zo'n € 350.000).
Dat vonden Joost en Niels toch wat aan de hoge kant.
"Luister eens, meneer... hoe was uw naam ook weer?" vroeg Joost.
"Verheyen. Pol Verheyen van makelaarskantoor Sinjoor in Merksem."
"Wel, meneer Verheyen, wat is uw absoluut laagste prijs? We willen eventueel kiezen voor een vrijblijvende optie van dertig dagen. We hebben wel interesse in dit pand, maar er zijn toch nog vrij veel kosten aan de infrastructuur."
"Over een eventuele prijsverlaging kan en mag ik geen beslissing nemen," zei Verheyen. "Daarvoor moet ik eerst overleggen met de eigenaar van het pand. We contacteren jullie zo snel mogelijk."
"Goed idee, maar treuzel niet te lang," voegde Niels er sluw aan toe. "We hebben namelijk ook nog een pand in Boom in het vizier!" (Wat Niels ter plaatse verzon).
"Na overleg faxen we u morgenmiddag rond drie uur ons voorstel," zei Verheyen. "Mag ik uw gegevens, a.u.b.?"

Niels Willems gaf het faxnummer van het kantoor door, met de uitdrukkelijke vermelding dat het voorstel gericht moest worden aan de attentie van de heer Joost Lebois.

 

Terug op weg naar het kantoor vond Niels het een prima gebouw, uitstekend gelegen vlak bij de A12 naar Brussel. De prijs moest echter wel omlaag. Joost beaamde dat: meer dan elf miljoen frank wilde hij er absoluut niet voor geven.

Nu nog wachten op het financiële plan van Peter. Niels Willems herhaalt nogmaals het aanbod: hij wil mee-investeren en eventueel zijn bedrijf verkopen. Voorlopig toch niet, maar hij zegt zeker ook geen nee!

Stipt om 14:00 uur rolt er een fax van Immobiliën Sinjoor binnen in het kantoor van Niels Willems voor Joost Lebois met volgend bericht:

 

#Geachte heer Lebois,

Over onze bezichtiging van gisteren van het pand in het Wilrijkse industriepark aan de Terbekehofdreef 111 B: we hebben met de eigenaar onderhandeld. Hij heeft door ons toedoen een lagere prijs voorgesteld: 10,5 miljoen frank. Dit is de bodemprijs van de verkoper, exclusief beschrijf- en notariskosten. Bij akkoord reserveren wij het pand dertig dagen exclusief voor u. Voor het verstrijken van de uiterste datum komt u langs op ons kantoor aan de Bredabaan in Merksem om de voorlopige koopakte te ondertekenen.

Dank voor het vertrouwen,
Met vriendelijke groet, voor Immo Sinjoor, Pol Verheyen

 

Nu moet Joost binnen de dertig dagen een beslissing nemen. Niels, die de fax ook gelezen heeft, zegt tegen Joost: — Niet twijfelen, die prijs voor zo'n gebouw is een peulenschil! Ik heb even inlichtingen ingewonnen: het staat al ruim twee jaar te koop. In het begin vroegen ze 16 miljoen, nu nog 10,5 miljoen. Doen! — Ja, dat is waar, maar ik heb Peter Huysmans nog niet ingelicht. Ik zou hem toch eerst willen bellen.

Joost belt naar Peter, maar hij is onbereikbaar. Hij is naar Brussel, zegt de secretaresse.(Nota: Er bestonden toen nog geen mobiele telefoons. Alleen een bieper, maar dat wilde Peter niet: veel te stresserend).

Dan maar alleen beslissen. Joost schrijft onderaan de fax van Immo Sinjoor: #Akkoord voor vrijblijvende optie van dertig dagen.

De eerste stap is gezet. Natuurlijk is er nog geen definitieve beslissing; eerst zien hoe ze het financieel rond kunnen krijgen. Maar ze kunnen nu wel een correcter kostenplaatje opmaken, aangezien ze de aankoopprijs van het gebouw nu kennen!

 

Na de dagtaak begeeft Joost zich naar Taverne Richelieu in de hoop Peter daar aan te treffen. Peter is er niet. -Verdorie, die is in Brussel. Dat ik daar niet meer aan gedacht heb,- denkt hij bij zichzelf. Hij drinkt enkele Duvels en begeeft zich huiswaarts. Eenmaal thuis telefoneert hij naar Peter; diens vrouw neemt op...

 

 

"Neen, hij is er niet. Hij blijft in Brussel overnachten; hij heeft morgenochtend daar nog enkele afspraken. Morgenavond is Peter zeker terug. Ik zal zeggen dat je hebt gebeld."

• • • • "Oké, ik bel hem zeker morgenavond."

De avond daarna heeft Joost eindelijk Peter aan de lijn en doet hij zijn verhaal.
"Je bent goed bezig, en dit zonder me te kennen?" Antwoordde Peter wat verbolgen:
"Sorry Peter, ik heb je voor de bevestiging opgebeld, maar je was onbereikbaar. Daarbij: het is een optie voor dertig dagen zonder verplichting. Het is een prima gebouw. We zullen er nog samen naar kijken. Kun je je morgen even vrijmaken en mij komen ophalen? Ik waarschuw de makelaar. Je moet dit zien: 10,5 miljoen is geen overdreven prijs voor zo'n groot pand!"
"Met die uitleg begrijp ik je beslissing: je kunt die vis niet laten schieten. Oké, bel nu naar die agent van Immo Sinjoor voor een afspraak morgen om twee uur 's middags. Trouwens, ik ken dit immokantoor; het zijn correcte makelaars. We hebben ook ons huis bij hen gekocht."

 

Joost was uiteindelijk toch opgelucht dat Peter het zo sportief opvat. Pol Verheyen van Immo Sinjoor zou rond 15.00 uur hen staan opwachten aan het pand in het Wilrijkse industriepark.
Dat komt Joost goed uit, want zo kunnen beide kandidaat-kopers de zaak verder rustig bespreken. Rond 14.00 uur is Peter op het kantoor van Niels Willems aangekomen; beiden kennen elkaar. Niels stelt voor om wat foto's te maken.

De makelaar van Immo Sinjoor arriveerde precies om 15.00 uur. Samen liepen ze nogmaals een rondje door de het gebouw. Niels Willems maakte minstens twintig foto's en stelde voor om het financiële plan op zijn kantoor te bespreken in plaats van in een café – wat zeker te verkiezen viel boven een luidruchtig, rokerig café. (Terzijde: in die tijd mocht er in horecagelegenheden nog gerookt worden.)
Maggie, de secretaresse, zou zorgen voor broodjes en koffie – en dat is precies wat er na de bezichtiging gebeurde.
"Dat is prima; bedankt, Niels, dat we je kantoor mogen gebruiken. We hadden ook bij mij thuis kunnen afspreken, maar dat was niet zo verstandig. We hebben een paar nieuwsgierige vakbondsvertegenwoordigers – je weet maar nooit."
Die woensdag, laat in de middag, vonden in het kantoor van Niels diepgaande besprekingen plaats over de financiële haalbaarheid van de oprichting van een nieuw technologiebedrijf. Joost Lebois had de kosten geraamd op ongeveer zeven en een half miljoen frank – ruim onder de schatting van twaalf miljoen van Peter Huysmans.

Woensdagavond zijn besprekingen in het kantoor van Niels over de vraag of het financieel haalbaar is om een nieuw technologisch bedrijf op te richten. Joost Lebois heeft zijn berekening gemaakt op ongeveer zeveneneenhalf miljoen frank; dit is ruim onder de berekening van Peter Huysmans, die uitkomt op twaalf miljoen frank.

"Je berekening klopt, Joost, maar ze is onvolledig. Je hebt geen rekening gehouden met het startkapitaal en de reservefondsen, noch met de 'onbekende' factor. Daarvoor heb ik extra twee miljoen opzijgezet. Het pand kost 10,5 miljoen frank plus notariskosten; we nemen een hypotheek. Waar halen we de rest vandaan? We hebben geen andere keuze dan ons vastgoed te verkopen: je huis en mijn zaak. Ik schat de opbrengst op acht miljoen. Het resterende kapitaal proberen we bijeen te sprokkelen via vrienden, kennissen en familie. Niels, jij zou twee miljoen investeren in ruil voor aandelen; daarmee zijn we er bijna. Het economische klimaat zit mee; dit moet lukken. Ik zeg ja, en ik weet zeker dat je dat ook doet. Laten we ervoor gaan; het is een risico, maar wie niet waagt, die niet wint!"

 

Uiteraard gaat Joost akkoord. Hij heeft het volste vertrouwen in Peter; hij is een uitstekende accountant. Na de vergadering vragen ze Niels binnen te komen om de hoofdlijnen van het financieel plan toe te lichten. Niels houdt zich aan zijn woord en belooft de twee miljoen onmiddellijk op de nieuwe KBC-bankrekening te storten zodra de oprichtingsakte door de notaris is verleden en in het Belgisch Staatsblad is gepubliceerd. Dit gebeurt uiteraard, zoals afgesproken, in ruil voor aandelen.

"Kom vrienden – wat zeg ik: nieuwe vennoten van de NV voorlopig echt naamloos – daar moeten we iets op drinken! We begeven ons naar De Richelieu; deze eerste stap moet worden gevierd!"

Alle drie zijn ze akkoord. Ze lichten hun respectievelijke echtgenotes in om te zeggen dat het wat later zou kunnen worden en weg zijn ze. Er wordt stevig gedronken: Peter trakteert met champagne, de twee anderen doen niet onder en er volgen nog twee flessen. Ze hebben ook al een naam voor het embryo bedrijf gekozen,

SA. Lebois & Huysmans NV

 

Enkele dagen later contacteren ze Joost van Immo Sinjoor om te vragen hun huis te verkopen voor minimaal 4,5 miljoen frank, en Peter om het bedrijf te verkopen. Dat was een goede zet van hen beiden om Immo Sinjoor die opdracht te geven; zo hebben ze meer speelruimte bij de aankoop van het pand in Wilrijk.

Alles verloopt volgens plan en ze hebben het nodige geld bijeen.

Niels Willems heeft zoals beloofd voor twee miljoen frank aandelen gekocht en stapt mee als vennoot in Lebois & Huysmans NV. Ook vrienden en familie kopen aandelen.
Immo Sinjoor verkoopt het bedrijf van Peter voor 4,3 miljoen en het huis van Joost voor 4,2 miljoen. Joost huurt een huis in Wilrijk, dicht bij hun nieuwe bedrijf.

De stichtings- en verkoopakte wordt verleden door notaris François Leconte te Mortsel (Edegemsestraat 14). Op 1 november 1987 start het nieuwe bedrijf.

Schot in de Roos!

De eerste jaren komen ze toch niet echt van de grond. Het is spartelen om boven water te blijven: er wordt wel omzet gemaakt, maar onvoldoende om winst te maken. Het is meer een lineair grafisch boekhoudkundig verhaal.

Dit kan zo niet blijven doorgaan, dus wordt er een crisisvergadering gehouden. De ware oorzaak is een gebrek aan kapitaal om zelf de robotmachines te produceren die via spraakbevelen worden gestuurd. Er wordt beslist om de machinebouw te stoppen en zich uitsluitend te concentreren op de ontwikkeling van software. Eventueel kan er een vierde vennoot bijgenomen worden om de producten aan de man te brengen: een salesmanager!

Niels Willems heeft een goede bekende die hem al enkele malen te verstaan heeft gegeven interesse te hebben om te investeren. Niels zou hem contact laten opnemen met hen; Joost en Peter vinden het een hoopvol idee.

Zoals afgesproken zal Joost zich uitsluitend bezighouden met de ontwikkeling van de software voor spraaktechnologie en andere toepassingen. Peter zal verantwoordelijk zijn voor de commerciële, financiële en boekhoudkundige afdelingen. De nieuwe vennoot moet 'de boer op' om aandelen te verkopen. De geschreven pers steunt het veelbelovende jonge Vlaamse bedrijf door regelmatig positieve berichtgeving te publiceren.

Deze koerswending is een schot in de roos. Lebois & Huysmans NV bloeit en groeit in een sneltempo; de beurs op Wall Street lonken naar hen!

 

Na een moeilijke opstartperiode gaat het bedrijf met zevenmijlslaarzen vooruit.

Geert Bries is de nieuwe aandeelhouder: een Limburger en rad van tong. Een top-en-top zakenman, die zich in de vennootschap ook inkoopt voor twee miljoen frank. Hij zal aandelen verkopen – een soort deur-aan-deurcolportage, om het plastisch te verwoorden. En ja, het lukte wonderwel goed, zeker ook dankzij de vele goede reviews in dagbladen en op tv.

 

Ministers, politici, industriëlen en particulieren kopen aandelen van Lebois & Huysmans NV; betere reclame kunt men zeker niet hebben. Als Geert aanklopt bij middelgrote bedrijven of personen met veel spaarcentjes onder hun matras, vertelt hij hen: "Minister X en Y hebben ook aandelen gekocht!"

Meestal redeneren de kandidaat-kopers dan zo: als die notabelen hun vertrouwen hebben gesteld in dit bedrijf, waarom zouden we dan nog durven twijfelen? Dit over ministers en consorten is een formidabel verkoopargument om vele kleine beleggers over de streep te trekken. Het kapitaal van Lebois & Huysmans NV groeide zo als paddenstoelen.Lebois & Huysmans gaat in 1995 openbaar op NASDAQ en wordt ook genoteerd op de EASDAQ-beurs in Brussel. Ze hebben nu ook een hoofdkantoor in Virginia (VS). Hun kapitaal bereikt op de marktkapitalisatie een hoogte van meer dan negen miljard US-dollar. Ze nemen ook verscheidene Amerikaanse elektronicabedrijven over.

Maar dit alles is een pijnlijke doorn in het oog van de Amerikaanse businesswereld. Opgehitst door verblinde jaloezie en haat schreeuwen de raven van Wall Street dat die Belgische lilliputters hier hun bedrijven komen wegkapen: "Hoe durven ze het! Dit is een brug te ver; we zullen die Belgische parasieten vernietigen en ze met de bodem gelijkmaken."

'America First' is voor hen geen loos begrip.

De raven van Manhattan broeden op een crimineel plan om Lebois & Huysmans NV te kapen en daarna de gestolen buit te verkopen aan dubieuze, kapitaalkrachtige Wall Street-businessgangsters.

In 1996 worden Joost Lebois en Peter Huysmans door het financieel-economisch weekblad Trends tot Managers van het Jaar uitgeroepen.

Lebois & Huysmans NV is nu wereldbekend, ook in Zuidoost-Azië. In de herfst van 1998 ontvangen ze een uitnodiging van 'The Free University of Seoul' - 서울 자유 대학교- om als gastsprekers op te treden tijdens hun internationaal herfstcolloquium. Het thema van de spreekbeurt: spraaktechnologie en zijn onbegrensde toekomst.

Er is uitermate veel internationale belangstelling vanuit de economische en technische wereldpers, waaronder het toonaangevende Manhattanse financiële dagblad The Wall Street Bulletin.

De spreekbeurt over hoe spraaktechnologie precies werkt en wat de onbegrensde toekomstmogelijkheden zijn, geniet enorm veel interesse. Gemeten aan het langdurige applaus is het een groot succes, maar na afloop hebben ze beiden toch behoefte aan een avondje ontspanning.

Seoul By Night: een van de tolken stelt voor om iets te gaan drinken in "The Boom Bar Club" – gezellige sfeer, de place to be voor buitenlanders. Joost en Peter vinden het prima en gaan naar de club; entreekosten: maar liefst $ 200.

Beiden gaan aan de bar zitten. Enkele minuten later krijgen ze al gezelschap van mooie animeermeisjes. Joost en Peter weigeren beleefd. Peter zegt dat hij al teruggaat naar het hotel; hij voelt zich te moe. Maar de echte redenen zijn dat hij zijn eigen zwakheden kent en niet opnieuw in de verleiding wil komen om met die entertainmentmeisjes te gaan flirten en vervolgens geld aan hen te verspillen – eigenlijk voor niets.

Nu Peter naar zijn hotel is vertrokken, heeft Joost eigenlijk nog geen zin om daarheen terug te gaan; hij gaat aan de bar zitten.De barkeepster vraagt vriendelijk aan Joost wat hij wil drinken
"Een glas rode wijn, please."
Zonder na te denken – waarschijnlijk even verstrooid en uit macht der gewoonte – vraagt Joost:
"Miss, drinkt u ook iets van mij?"
"Ja graag, een glas champagne."
"Maar u moet toch achter de bar werken om te bedienen?"
"Is geen probleem, dan neemt een collega het wel over. Zo werkt dat hier."
"Oké, dan maak ik voor u vandaag een uitzondering!"

Het meisje komt naast hem zitten en vertelt dat ze Filipijns is. Ze is weduwe met vier kinderen en is hier komen werken, omdat de lonen in de Filipijnen zo laag zijn. Ze onderhoudt niet alleen haar kinderen, maar ook haar ouders. Eens per jaar, in juni, gaat ze voor een maand op vakantie naar huis.

"Hoe heet u?"
"Mijn naam is Hannah."
"Mooie naam. Ik heet Joost, aangenaam kennis met u te mogen maken."

 

Na zo'n twee uur gezellig gepraat te hebben, is het tijd om terug te keren naar het hotel. Morgenochtend staat er nog een korte spreekbeurt op het programma, gevolgd door een receptie en om 22.00 uur de terugvlucht.

Dat komt Joost goed uit, want zo kunnen beide kandidaat-kopers de zaak verder rustig bespreken. Rond 14.00 uur is Peter op het kantoor van Niels Willems aangekomen; beiden kennen elkaar. Niels stelt voor om wat foto's te maken.

De makelaar van Immo Sinjoor arriveerde precies om 15.00 uur. Samen liepen ze nogmaals een rondje door de het gebouw. Niels Willems maakte minstens twintig foto's en stelde voor om het financiële plan op zijn kantoor te bespreken in plaats van in een café – wat zeker te verkiezen viel boven een luidruchtig, rokerig café. (Terzijde: in die tijd mocht er in horecagelegenheden nog gerookt worden.)
Maggie, de secretaresse, zou zorgen voor broodjes en koffie – en dat is precies wat er na de bezichtiging gebeurde.
"Dat is prima; bedankt, Niels dat we je kantoor mogen gebruiken. We hadden ook bij mij thuis kunnen afspreken, maar dat was niet zo verstandig. We hebben een paar nieuwsgierige vakbondsvertegenwoordigers – je weet maar nooit."
Die woensdag, laat in de middag, vonden in het kantoor van Niels diepgaande besprekingen plaats over de financiële haalbaarheid van de oprichting van een nieuw technologiebedrijf. Joost Lebois had de kosten geraamd op ongeveer zeven en een half miljoen frank – ruim onder de schatting van twaalf miljoen van Peter Huysmans.

Woensdagavond zijn er besprekingen in het kantoor van Niels over de vraag of het financieel haalbaar is om een nieuw technologisch bedrijf op te richten. Joost Lebois heeft zijn berekening gemaakt op ongeveer zeveneneenhalf miljoen frank; dit is ruim onder de berekening van Peter Huysmans, die uitkomt op twaalf miljoen frank.

"Je berekening klopt, Joost, maar ze is onvolledig. Je hebt geen rekening gehouden met het startkapitaal en de reservefondsen, noch met de 'onbekende' factor. Daarvoor heb ik extra twee miljoen opzijgezet. Het pand kost 10,5 miljoen frank plus notariskosten; we nemen een hypotheek. Waar halen we de rest vandaan? We hebben geen andere keuze dan ons vastgoed te verkopen: je huis en mijn zaak. Ik schat de opbrengst op acht miljoen. Het resterende kapitaal proberen we bijeen te sprokkelen via vrienden, kennissen en familie. Niels, jij zou twee miljoen investeren in ruil voor aandelen; daarmee zijn we er bijna. Het economische klimaat zit mee; dit moet lukken. Ik zeg ja, en ik weet zeker dat je dat ook doet. Laten we ervoor gaan; het is een risico, maar wie niet waagt, die niet wint!"

 

Uiteraard gaat Joost akkoord. Hij heeft het volste vertrouwen in Peter; hij is een uitstekende accountant. Na de vergadering vragen ze Niels binnen te komen om de hoofdlijnen van het financieel plan toe te lichten. Niels houdt zich aan zijn woord en belooft de twee miljoen onmiddellijk op de nieuwe KBC-bankrekening te storten zodra de oprichtingsakte door de notaris is verleden en in het Belgisch Staatsblad is gepubliceerd. Dit gebeurt uiteraard, zoals afgesproken, in ruil voor aandelen.

"Kom vrienden – wat zeg ik: nieuwe vennoten van de NV voorlopig echt naamloos – daar moeten we iets op drinken! We begeven ons naar De Richelieu; deze eerste stap moet worden gevierd!"

Alle drie zijn ze akkoord. Ze lichten hun respectievelijke echtgenotes in om te zeggen dat het wat later zou kunnen worden en weg zijn ze. Er wordt stevig gedronken: Peter trakteert met champagne, de twee anderen doen niet onder en er volgen nog twee flessen. Ze hebben ook al een naam voor het embryo bedrijf gekozen,

SA. Lebois & Huysmans NV

Enkele dagen later contacteren ze Joost van Immo Sinjoor om te vragen hun huis te verkopen voor minimaal 4,5 miljoen frank, en Peter om het bedrijf te verkopen. Dat was een goede zet van hen beiden om Immo Sinjoor die opdracht te geven; zo hebben ze meer speelruimte bij de aankoop van het pand in Wilrijk.

Alles verloopt volgens plan en ze hebben het nodige geld bijeen.

Niels Willems heeft zoals beloofd voor twee miljoen frank aandelen gekocht en stapt mee als vennoot in Lebois & Huysmans NV. Ook vrienden en familie kopen aandelen.
Immo Sinjoor verkoopt het bedrijf van Peter voor 4,3 miljoen en het huis van Joost voor 4,2 miljoen. Joost huurt een huis in Wilrijk, dicht bij hun nieuwe bedrijf.

De stichtings- en verkoopakte wordt verleden door notaris François Leconte te Mortsel (Edegemsestraat 14). Op 1 november 1987 start het nieuwe bedrijf.